خانه ام ابریست

یکسره روی زمین ابریست با آن.

 

از فراز گردنه خرد خراب مست

باد می پیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!

آی نی زن که توراآوای نی برده ست دور از ره کجایی!

خانه ام ابریست اما

اب بارانش گرفته است

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم

من به روی آفتابم

میبرم در ساحت دریا نظاره.

وهمه دنیا خراب و خرد از باد است

وبه ره نی زن که داریم مینوازد نی

در این دنیای ابراندود

راه خود را دارد اندر پیش.