ای نسیم سحر گاهان وقتی از مزارش می گذری

                                          به او بگو نگاه من همواره قدم های شتابانش راجستجو می کند.

 و اگر می دانستی که چه زجری دارد خنجر از دست عزیزان خوردن

                                           از من خسته نمی پرسیدی که چرا تنهایی ؟

من تنها میان این همه تنها

     تنهای تنهایم!!!!

 و تنها با تنهایی توست که با تنهایی خویش سازگارم .

             تا کنون رفیقی پیدا نکردم که به اندازه ی تنهایی رفاقت داشته باشد . . .